Debaty sejmoweI Kadencja

Interpelacja w sprawie zapewnienia kombatantom bezpośredniego dostępu do lecznictwa specjalistycznego zgodnie z ustawą z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym

   Ustawa o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym z dnia 6 lutego 1997 r. z późniejszymi zmianami w art. 58 ust. 1 pkt 9 stanowi, iż kombatanci, w zakresie chorób wojennych i obozowych, mają prawo do świadczeń ambulatoryjnych z zakresu specjalistycznej opieki zdrowotnej bez skierowania od lekarza ubezpieczenia zdrowotnego.    Otrzymuję skargi od przedstawicieli środowisk kombatanckich, iż przepis ten nie jest wykonywany. Lekarze specjaliści z reguły odmawiają zgłaszającym się do nich kombatantom pomocy, żądając skierowania od lekarza podstawowej opieki zdrowotnej. Równocześnie lekarze pierwszego kontaktu odmawiają wydawania skierowań, twierdząc, iż są one, zgodnie z ustawą, zbędne. Odmowa spotyka także inwalidów wojennych, mimo że schorzenia, z jakimi pacjent się zgłasza, są wpisane do legitymacji inwalidy wojennego.    Przyznać można, że użyte w ustawie określenie ˝choroby wojenne i obozowe˝ jest niejasne i dopuszcza różne interpretacje. Można było jednak oczekiwać, że nadzór administracyjny służby zdrowia zastosuje wykładnię celowościową, uwzględniając cel, jaki chciał osiągnąć ustawodawca, stanowiąc to prawo. Niestety tak się dotąd nie stało. W efekcie wbrew ustawie o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym kombatanci mają ograniczony dostęp do lecznictwa specjalistycznego. Jest to sprawa bardzo ważna i pilna ze względu na zasługi środowiska kombatanckiego oraz fakt, iż stanowią je osoby w podeszłym wieku.    W związku z przedstawioną powyżej sytuacją uprzejmie zapytuję:    Jakie kroki zamierza pani minister w najbliższym czasie podjąć w celu zapewnienia kombatantom bezpośredniego dostępu do lecznictwa specjalistycznego w oparciu o przepisy ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym?    Poseł Tadeusz Mazowiecki    Warszawa, dnia 3 marca 2000 r.