Debaty sejmoweI Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie nielegalnie działających super- i hipermarketów

   Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pana posła Jerzego Michalskiego (z dnia 19.02.2002 r. nr SPS-0202-690/02) dotyczącą nielegalnie działających w Polsce super- i hipermarketów, uprzejmie przedstawiam panu marszałkowi poniższą informację.    W polskim Prawie budowlanym nie istnieje definicja hiper- i sumpermarketu. Dlatego też obiekt taki traktowany jest jako budynek, a nie jako odrębna kategoria obiektów budowlanych. Skutkiem tego faktu jest konieczność stosowania wobec wielkopowierzchniowych obiektów handlowych przepisów dotyczących budynków. Inwestor zamierzający wybudować tego typu obiekt powinien najpierw uzyskać decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a następnie decyzję o pozwoleniu na budowę. Przystąpienie do użytkowania obiektu jest możliwe po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.    Decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaje na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania terenu wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Jeżeli zamierzenie inwestycyjne byłoby sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wnioskodawca nie powinien otrzymać decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego.    Od dnia 15 marca 2001 r., w związku ze zmianą ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (ustawa z dnia 13 lipca 2000 r. zmieniająca ustawę o zagospodarowaniu przestrzennym DzU z 2001 r., nr 14, poz. 124) art. 10 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy uzyskał następujące brzmienie: ˝W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się w zależności od potrzeb przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, w tym tereny, które mogą być przeznaczone pod budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 1000 m2 - w gminach o liczbie mieszkańców do 20 000 oraz o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000 m2 - w gminach o liczbie mieszkańców powyżej 20 000˝.    Przed nowelizacją ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie było obowiązku wskazywania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów przeznaczonych do budowy obiektów handlowych o znacznej powierzchni sprzedażowej. Obiekty takie można było lokalizować w miejscach, w których ogólnie dopuszczał to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, np. na terenach, dla których przewidziano funkcje handlowo-usługowe lub takich funkcji nie wykluczono.    Organem właściwym do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jest starosta (lub działający na podstawie porozumienia ze starostą wójt, burmistrz lub prezydent miasta). Zgodnie z art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wiążą organ wydający pozwolenia na budowę. Oznacza to, że jeżeli w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę ma obowiązek ją uwzględnić i po spełnieniu przez inwestora innych przewidzianych Prawem budowlanym wymagań wydać decyzję o pozwoleniu na budowę.    Decyzję o pozwoleniu na użytkowanie wydaje organ udzielający pozwolenia na budowę. Przedmiotem postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu jest przede wszystkim sprawdzenie zgodności jego wybudowania z warunkami ustalonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę. Pragnę w tym miejscu podkreślić, że uzyskanie przez inwestora decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu przesądza o legalności użytkowania wybudowanego obiektu budowlanego.    Nie są mi znane statystyki i analizy dotyczące przywołanego przez pana posła Jerzego Michalskiego faktu nagminności łamania prawa przez działające w Polsce hipermarkety i władze samorządowe. Zarówno pozostający pod moim kierownictwem urząd, jak i nadzorowane przeze mnie jednostki nie dysponują tego typu informacjami.    Odnośnie do wymienionego w przedmiotowej interpelacji przypadku budowy hipermarketu w Chełmie pragnę poinformować pana marszałka, że sformułowany przez pana posła Jerzego Michalskiego zarzut nielegalności użytkowania jest w obecnym stanie prawnym bezzasadny, gdyż zgodnie z informacjami przekazanymi przez Urząd Miasta Chełma inwestorowi udzielone zostało decyzją prezydenta miasta Chełma z dnia 16 listopada 2000 r. (znak: GPA.I.7353/63/00) pozwolenie na użytkowanie obiektu. Jednakże ze względu na przywołane w interpelacji pana posła Jerzego Michalskiego wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego główny inspektor nadzoru budowlanego wystąpił pismem z dnia 12.03.2002 r. (znak: BGI/OR/618/02) do wojewody lubelskiego o jej zbadanie w trybie nadzoru.    Przywołane w interpelacji pana posła Jerzego Michalskiego wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2001 r. (sygn. akt II SA/Lu 657/00 oraz sygn. akt II SA/Lu 658/00) uchylały decyzje wydane w II instancji: odpowiednio - wydaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 26.04.2001 r. (nr rep. 202/Arch./2000) decyzję utrzymującą w mocy decyzję prezydenta miasta Chełma odmawiającą, po wznowieniu postępowania, uchylenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzję wojewody lubelskiego z dnia 27.04.2001 r. (znak: ABU.ZB.Ch. 7111-4/00) utrzymującą z mocy (z niewielkimi zmianami w zakresie obowiązków inwestora) decyzję o pozwoleniu na budowę. Skutkiem tych wyroków jest konieczność ponownego rozpatrzenia odwołań stron od decyzji wydanych w pierwszej instancji. Zatem organami właściwymi do rozstrzygnięcia tej sprawy są: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Chełmie oraz wojewoda lubelski.    Z wyrazami szacunku    Podsekretarz stanu    Marek Bryx    Warszawa, dnia 13 marca 2002 r.